Ik ben Lelystedeling.
 En ik weet hoe het voelt om vast te lopen.

Ik woon in Lelystad.
Ik leef hier. Ik voed hier mijn kinderen op.
En ik heb aan den lijve ervaren wat het betekent als systemen groter worden dan mensen.

Niet omdat ik de weg niet wist,
maar omdat die weg soms gewoon niet begaanbaar is.

Ik weet hoe het voelt om te moeten vechten voor duidelijkheid.
Om je verhaal steeds opnieuw te moeten vertellen.
Om afhankelijk te zijn van besluiten die ver van je leven afstaan.

Juist dát maakt dat ik me nu uitspreek.
Niet vanuit boosheid, maar vanuit betrokkenheid.
Niet tegen de overheid, maar vóór de mens.

Ik geloof dat beleid beter wordt als het is geworteld in echte ervaringen.
Dat herstel begint bij erkenning.
En dat vertrouwen pas kan groeien als we elkaar werkelijk zien.

Daarom sta ik hier.
Voor een Lelystad waarin niemand onzichtbaar hoeft te zijn.
Waar luisteren geen gunst is, maar een vanzelfsprekendheid.

Dit is mijn stad.
En ik blijf me inzetten — met hart, lef en menselijkheid.